Podobnie jak np. Dana C., również nie nawiązuję "piaskownicowych" ani "parkowych" znajomości. Jestem z dziećmi i skupiam się na nich. Niejednokrotnie widuję baaardzo zajęte konwersacją panie - w róznym wieku, pod opieką których pozostają dzieci i moim zdaniem nadaje się to do "ukrytej kamery". Ostatni z widzianych obrazków - dwie panie w wieku na oko 55-60 lat na ławeczce w parku i dziecko około 3 letnie w wózku obok, bez butów (może, żeby nie przyszło mu do głowy chcieć wyjść i pobiegać), marudzące, kruszące z nudów bułkę, na które owe panie kompletnie nie zwracały uwagi, pochłonięte wymianą zdań. Kiedy dziecko zaczęło płakać jedna z pań oburzyła się, że "najedzone, na spacerze, i czego jeszcze chce...". Siedziałam na sąsiedniej ławce, moja mała akurat spała a wcześniej przeż 1,5 godziny hasała na placu zabaw - przy moim czynnym udziale. Nie czuję się samotna ani znudzona zajmując się dziećmi, i kompletnie nie potrzebuję do towarzystwa ani innych niań, ani mam. Na znajomych mam czas poza pracą - jeśli odczuwam potrzebę spotkania z kimkolwiek. 

Nie wyobrażam sobie takiej relacji między mamą a nianią, jaką opisuje Ana S. Są pewne zasady, których albo się przestrzega, albo kończy współpracę. Co to ma być, że niania nie respektuje oczekiwań rodzica? W razie kontrowersji można usiąść i porozmawiać, ale takich kontrowersji nie odnajduję w sytuacji, gdy chodzi o sprzątnięcie po dziecku (a zwłaszcza po sobie) czy nie narażanie dziecka na urazy (jakąż to biżuterię trzeba koniecznie nosić opiekując się cały dzień maluchem?). Niania ma prawo - ba, nawet obowiązek dbania o własne interesy, ale jest pracownikiem, z całym "dobrodziejstwem" tego "inwentarza". Z opisu Any wynika, że niania nie przejmuje się zbytnio ani swoim wizerunkiem w oczach pracodawcy (bałaganiarstwo), ani bezpieczeństwem malucha (nawet jeśli zadrapania nie były spowodowane "biżuterią" to dla spokoju ducha chociażby nalezałoby jej przy nim nie nosić, nie mówiąc już o poświęceniu dziecku tyle uwagi, ile trzeba, by je odpowiednio chronić). Nie przejmuje się też zbytnio uwagami swojego pracodawcy. Ja bym się z taką nianią pożegnała.

Alula, łączę się z Tobą w bólu (co do Urzędu) Ja też jestem szczęśliwa, że mam pracę - wyobrażam sobie, jak byłabym sfrustrowana, gdybym jej nie miała Jednak nie uszczęśliwia mnie perspektywa biegania za maluszkami w pocie czoła w taki upał, o ileż bardziej wolałabym przenieść się w czasie wstecz i spędzić ten dzień w klimatyzowanym biurze, z nosem w komputerze i papierzyskach Zazdroszczę Ci podejścia, ja w gruncie rzeczy nie mam powołania do bycia nianią, chociaż daję z siebie wszystko, dzieci są do mnie b. przywiązane a rodzina nie szczędzi słów wdzięczności i uznania. Nie jest też tak, że się zmuszam i nie lubię, wręcz przeciwnie, ale wciąż ze środka wyłazi tęsknota za czymś innym... Tak czy inaczej miłego dnia i bezstresowego załatwienia spraw.

Iwona W.

coś miłego:
zaręczyłam się i jestem teraz narzeczona    

Gratuluję. Data ślubu już jest?

Szczęście niejedno ma imię. Ja w różnych momentach życia czuję się szczęśliwa, niezmiennie jednak wtedy, gdy mam święty spokój i poczucie, że wszyscy moi bliscy są zdrowi i bezpieczni . W odwrotnej kolejności

Kwestia kontroli "wybiórczej"  (na kogo wypadnie na tego bęc), albo bliżej nieokreślonego "klucza" (to akceptowalne co się komu takowe wydaje)

Maryla S.

Ooo, teraz mi cieplutko po gorącej kąpieli   
Danusiu, przecież wszyscy muszą być przypięci linami, i dzieci i dorośli też    obojętnie czy wspinają się po skałkach, czy w parku linowym.  

 

Suma sumarum najważniejsze, że wnusia cała i na pewno zadowolona. Kiedy obserwuje się takie wyczyny serce niejednokrotnie staje w poprzek, ale z reguły zagrożenie nie jest większe niż w trakcie codziennego przemieszczania się po mieście, korzystania ze środków komunikacji itp. Tylko gorzej wygląda i bardziej działa na wyobraźnię .