Moja podopieczna, na początku była szczęśliwa gdy do niej przychodziłam.Potrafiła poganiać Rodziców, aby szybciej wychodzili. Po jakimś czasie (gdy miała ok.2,5 roku)gdy wydawałoby się ,że będzie jak zwykle miło, zaczynała płacz gdy rodzice się ubierali. Niestety, płakała gdy rodzice wychodzili. Rodzicom ( zwłaszcza Mamie ,której ciężko było wyjść) było przykro. Po wyjściu malutka pozwoliła sobie wytrzeć łezki i pomału zaczynała się bawić. Po chwili było już wszystko dobrze. Powiedziałam,że ma się ładnie uśmiechnąć do zdjęcia to wyślemy uśmiech Rodzicom ( myślę,że to ich uspokoiło,że nic złego się nie dzieje). Myślę ,że jest to emocjonalne dorastanie dziecka.Teraz ma 3 lata, nie płacze ale jest smutna i przy mamie nie pozwala się dotknąć. Ale po wyjściu zaczyna się ładnie bawić i jest bardzo wesoła. Teraz ma fazę ,że gdy przychodzi Mama z pracy ,a ja mam wyjść, to jej jest smutno" bo ciocia idzie do domu".No cóż takie są dzieci.

Tak jest,ze jak się ma pierwsze dziecko to jest się tak zajętą opieką i pielęgnacją,że ciężko sobie wyobrazić opiekę nad drugim dzieckiem. W momencie jak urodziłam drugie okazało się,że można. A potem trzecie i było super. Dzieci starsze uczą się pomagać, potrafią się wspólnie bawić. Proszę wierzyć że doba się nie rozciągnęła, dzieci wszystkie były dopilnowane. A i jedzenie jest przyjemniejsze w towarzystwie. Często jeszcze sąsiadka podrzucała swoich rówieśników i to też było do ogarnięcia. Ale pod warunkiem,że kocha się dzieci i chce się nimi zajmować. Jestem zdania,że można opiekować się dzieckiem swoim i podopiecznym. Ale ja opiekując się zawsze bardziej pilnowałam dziecka nieswojego, bo jak się potem wytłumaczyć z guza? Dzieci przebywając razem też się bardziej usamodzielniają. Bo każde chce coś robić samo.