Anna P.

Może wyraziłam się niefortunnie z tym "przejęciem funkcji". Obowiązki wychowawcze dalej leżą na rodzicach, to fakt, ale ich wpływ już nie jest taki determinujący na dziecko, kiedu te ma np.3lata.
Popatrz, Beato, na czas pobytu dziecka w szkole, nauczyciele przejmują (wg prawa) obowiązki i odpowiedzialność za dziecko, w tym za jego "wychowywanie" - Ty w szkole nie masz wpływu na swoje dziecko, masz ten wpływ w domu, a dziecko przebywa często 6-8h właśnie w szkole, nie z Tobą i jest, czy chcesz czy nie, "bombardowane" wpływami klasy, nauczyciela, przyjaciół, nieformalnych grup itd.
Ja nie mówię, że trzeba czy należy liczyć na szkołę w kwestii wychowania tylko, że nie można zapierać się, że szkoła nie ma istotnego wpływu, bo podobno ten wpływ generują rodzice. Mówię tylko, że naprawdę bardzo rozważnie trzeba podchodzić do tego, gdzie i komu pozostawiamy nasze dzieci. One w szkole nie tylko edukują się, ale niestety - wychowują również.
 

Ania, czemu "niestety"?   Stety właśnie  

Powiem Wam, że w mojej zerówce 80% czasu to ja zajmuję się właśnie wychowaniem dzieciaków. Uważam, że wychowanie do nauczania (gry/zabawy/ect) powinno być 50:50... W mojej grupie się nie da. Najpierw (już 2 m-ce) ogarniam te dzieci. Uważam, że mogłabym "darować" sobie wychowywanie ich OD PODSTAW, gdyby rodzice potrafili zrobić to wcześniej. Konkret? No już   : moje dzieci teraz mówią (prawie) zawsze kiedy trzeba: proszę, dziękuję, przepraszam; już się nie biją (wcześniej tak rozwiązywali konflikty, a mam 19-stu chłopaków...), już prawie brzydko nie mówią, wsuwają po sobie krzesełka, nie krzyczą do mnie/siebie tylko mówią, dzielą się zabawkami, częstują jedzeniem, zgodnie bawią... Uwierzcie mi, że odwaliliśmy wspólnie kupę dobrej, CIĘŻKIEJ roboty... Jak zaczęłam z nimi pracę to był totalny chaos, rozgardiasz...

Piszę to wszystko nie po to, żeby się pochwalić, ale żeby powiedzieć, że owszem: szkoła (wychowawcy, n-le) ma za zadanie m.in. wychowywać, ale głównie wspierać rodziców, rodziny dzieci. Jednak jak zauważam, słucham od koleżanek w szkole, to często teraz sprawa wygląda tak, że dzieci są wychowywane/edukowane w domu, ale przez TV, gry komputerowe, komputer+internet i inne gadżety...    A czyja to wina? Rodziców... Ja "swoim" na wywiadówce powiedziałam otwarcie: to, że dzieci są agresywne, że dziewczynki starszą się jakimiś opowieściami-horrorami, że nie potrafią skupić uwagi na 5 minut, że kręcą się jak mają siedzieć spokojnie, że nie potrafią sklecić zdania, że wciąż ic uwaga jest rozproszona, że są nerwowe to wina: braku spędzania czasu rodziców z dziećmi i WYRĘCZANIU SIĘ dorosłych (najlepiej posadzić dzieciaka przed tv i mieć święty spokój!)...

Asiu S. -

dziękuję za miłe słowa, wsparcie i otuchę  

Powiem Wam, że jest lepiej, coraz lepiej, choć to zależy od dnia, ilości dzieci i wielu, wielu innych czynników, ale staram się, a rodzice doceniają mój trud. Dzieci pewnie też, ale One nie potrafią podziękować tak dobitnie - dla mnie ich podziekowanie to zmiana, jaką widzę u Nich   Powoli dogadujemy się, jestem w stałym kontakcie z rodzicami, czy to osobisty, czy przez tablicę informacyjną jaką założyłam czy dla zabieganych - zerówkowy mail, gdzie zamieszczam wszelkie informacje, zaproszenia i prośby     Pani dyrektor pochwaliła mnie, inne nauczycielki też,  rodzice niektórzy też jakoś szczególniej się do mnie zwracają, widze w ich oczach szacunek, być może pewien rodzaj podziwu - to dodaje mi sił!

I tak jakoś leci, z dnia na dzień. Jestem zmęczona, to fakt, wypruwają ze mnie energię, mimo ze jestem z Nimi 5/6 h, ale to wyczerpująca praca   każdy nauczyciel przyzna, że "letko nie ma"   A'propo, musze już iść spać, bo trzeba mieć siły, czyli być wypoczętym, dlatego pozdrawiam Ciebie Asiu w szczególności i wszystkie inne Panie  

Dobranoc!   papa

Joanna S.

tak, o takie rzeczy  
jednak karta 2 nie jest odpowiednia (i miałam ten sam problem gdy szukałam) ponieważ nie jest do polskiego. Dzieciaki widząc samolot mogłyby pomyśleć, że samolot jest na 'a' a po polsku nie jest  
Ale pierwsza karta bardzo się przyda, wierszyki też.
Sama szukałam w internecie, na chomikach itp, ale nie znalazłam nic co by przykłuło moją uwagę  
Najbardziej poszukuję wierszyka o ananasie - niestety bezskutecznie    

O ananasie musisz wymyśleć... sama  

Dziękuję jeszcze raz za miłe słowa otuchy!  

Jolu, wiesz, może popraw (tak na wszelki wypadek, żeby się nikt nie czepiał, a ja się czepiam z chęci pomocy   ) literówki i ortografię, które masz w swoim profilu: "Przedewszystkim lubie dzieci chentnie podejme sie opieki nad dzieckiem." / "Jestem odpowiedzialną kobietą , bez obowiasku bez nałogów".

A pracy nie możesz znaleźć z wielu niezależnych od Ciebie powodów: rodzicom może nie pasować dzielnica/osiedle/miejsce, w którym mieszkasz lub stawka jaką proponujesz (choć nie jest generalnie wygórowana) lub... i inne czynniki. Szukaj i nie poddawaj się. I może postaw na kontakt telefoniczny, jeśli masz do wyboru rozmowę przez telefon lub maila.

Mój problem polegał na tym, a pewnie nie jestem jedyna, że moja niania robiła pewne rzeczy bez mojej wiedzy i nie raczyła mnie o tym poinformować. Mi zaś nie przyszło wówczas do głowy, żeby ją uprzedzić o tym że niektórych rzeczy sobie nie życzę (bo sama ich z dzieckiem nie robiłam) lub chcę o nich być wsześniej poinformowana.

Magdo, trafiłaś na nieodpowiednią nianię. Tyle. Niejedna uczciwa, gdybyś ją zapytała na początku "Jak minął dzień/ co robiliście?" opowiedziałaby przebieg dnia pracy i już wtedy ustaliłybyście co Ci się podoba - co nie.    Z resztą jest masa niań, które same opowiadają, co robiły z podopiecznymi i wtedy, bardzo szybko i na czasie można "korygować" pewne zachowania/przyzwyczajenia opiekunki, poprzez rozmowę i kompromis   

Dziękuję bardzo Wam za wypowiedzi. Liczę na więcej   W każdym razie już coś tam wiem, że nic nie wiem   i mam walczyć o to, co ja chcę, bo "wszystko się zdarzyć może...."