nauka poprzez zabawę - gry matematyczne prof Gruszczyk-Kolczyńskiej

Autor	Wypowiedź
Kinga S. Niania Warszawa, Białołęka	Proste symetrie, czyli zabawy z lusterkiem są okazją do rozumowania kombinatorycznego. Powiedz, lusterko, ile jest razem? Zabawa, w której dzieci mogą poznać efekty symetrii. Lustrzane odbicie potrzebne będzie do uzyskania odpowiedniej liczby elementów. Dzieci zetkną się także z liczbami parzystymi i nieparzystymi. Zabawa polega na takim przykładaniu lusterka do narysowanych kółeczek, aby razem kółek narysowanych i tych odbitych w lusterku było odpowiednio dużo. W wersji łatwiejszej dziecko przyłoży lusterko w pewien sposób i policzy kółeczka. W trudniejszej wersji trzeba będzie narysować miejsca przykładania lusterka, a obok zapisywać - w formie działania - ile jest razem kółeczek. Do przeprowadzania tej zabawy trzeba przygotować: - małe prostokątne lub kwadratowe lusterko(lusterko powinno być jednostronne, aby dziecko koncentrowało się na tym, co w tej zabawie ważne), -trzy kartoniki, na których narysowane są kółeczka. Kartoniki można przygotować przed zabawą. Dwa kartoniki mają kształt wydłużonego prostokąta, trzeci jest formą pocztówki. Na kartonikach trzeba narysować kółeczka o średnicy około 1cm. Przerwy między kółeczkami powinny być na tyle duże, aby można tam było swobodnie postawić lusterko. Kółeczka trzeba narysować grubszym flamastrem, aby dziecko widziało je wyraźnie, także kółeczka odbite w lusterku też powinny być widoczne. Przebieg zabawy: 1. Dorosły kładzie przed dzieckiem kartonik z kółeczkami ułożonymi w pojedynczym rzędzie i mówi: Policz kółeczka… . Jest ich dziesięć. A ja pokażę ci, że jest ich dwadzieścia( wyjmuje lusterko i przykłada je do końca szeregu). Policz razem kółeczka narysowane i odbite w lusterku: Razem jest dwadzieścia, ale może być także mniej. Popatrz i policz: Teraz razem są cztery: dwa narysowane i dwa odbite w lusterku. Przyłóż lusterko tak, aby razem były dwa kółeczka: jedno narysowane i jedno odbite… A teraz niech razem będzie sześć kółeczek : trzy narysowane i trzy odbite. 2. Zwykle to wystarcza, aby dziecko potrafiło tak przyłożyć lusterko, aby kółek narysowanych i tych odbitych było razem 8,10,12,14,16,18,20. Zdarza się, że dzieci same wpadają na pomysł, jak uzyskać nieparzystą liczbę kółek. Na przykład: Jak przyłożyć lusterko, aby razem były trzy kółeczka? Jeśli nie potrafią, dorosły pokazuje, że lusterko można także przyłożyć w połowie kółeczka. Teraz już wiadomo, jak przykładać lusterko, aby uzyskać nieparzystą liczbę kółek: 1,3,5,7,9,11,13,15,17,19. 3. Dorosły kładzie przed dzieckiem karton z kółkami w dwóch rzędach. Zabawa polega na takim przykładaniu lusterka, aby kółek, tych narysowanych i tych odbitych razem, było: 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12,13,14,15,16,17,18,19 i 20. 4. Dorosły kładzie przed dzieckiem karton, na którym kółka tworzą piramidę. Zabawa przebiega podobnie. Trzeba tak przykładać lusterko, aby kółek - tych odbitych i tych narysowanych - było razem: 20,19,18... . 5. Jeżeli dziecko jest starsze, może spróbować zaznaczyć miejsce przyłożenia lusterka i napisać obok, ile kółeczek jest razem. Narysowanie wszystkich możliwych sposobów przyłożenia lusterka i zapisanie tworzonych sum kółeczek może być także interesującym zadaniem dla dorosłego. Szukamy w lustrze figur geometrycznych Seria zabaw, która stwarza okazję do badania efektu symetrii i konstruowania figur geometrycznych. Dzieci będą tworzyły geometryczne figury korzystając z lustrzanego odbicia. Są to zabawy dla dzieci od szóstego roku życia, ale mogą być równie interesujące dla dorosłych. Do przeprowadzenia tej zabawy trzeba przygotować: - kwadratowe lub prostokątne kieszonkowe lusterko, - pięć kartoników wielkości pocztówki. Do trudniejszej wersji tej zabawy potrzebny jest papier do rysowania i kredka lub mazak. Na każdym kartoniku dorosły umieszcza jedną figurę: trójkąt, kwadrat, prostokąt, równoległobok i trapez. Figury można wyciąć z kolorowego papieru i naklejać na środku każdego kartonika. Można je także narysować i dokładnie pomalować flamastrem. Dobrze, jeśli w przygotowaniu kartoników bierze udział dziecko. Jest to okazja do rozróżniania i nazywania figur. Przebieg zabawy: 1. Dorosły wycina z kolorowego papieru figury i razem z dzieckiem przykleja je do kartoników. 2. Dorosły pokazuje dziecku efekty, jakie można uzyskać przykładając lusterko do kwadratu umieszczonego na kartoniku. Zazwyczaj to wystarcza, aby dziecko dostrzegło, jakie możliwości stwarza przykładanie lusterka w najróżniejszy sposób do figur przedstawionych na kartonikach. 3. Kiedy dziecko zaspokoi już pierwszą ciekawość, można zorganizować trudniejszą wersję tej zabawy. Dorosły kładzie przed dzieckiem kartoniki z naklejonymi figurami i proponuje: Spróbuj za pomocą odbicia w lusterku utworzyć różne figury. Ja je narysuje, a potem przyjrzyjmy się tym figurom. Na początku można pomalować, np. czerwonym kolorem, wszystkie narysowane prostokąty, a potem innym kolorem pomalować wszystkie kwadraty. W podobny sposób warto eksperymentować z figurami przedstawionymi na pozostałych kartonikach. 4. Dorosły rysuje na kartce papieru kilka figur geometrycznych. Dziecko stara się przykładać lusterko do figur znajdujących się na kartonikach, aby uzyskać figury podobne. Niektórych “zadanych” figur nie da się uzyskać za pomocą lusterka. Jeżeli ma się do dyspozycji tylko te figury, które znajdują się na kartonikach. Jest to dobry początek do rozmowy: Dlaczego tak się dzieje i co należy zrobić, aby zbudowanie tych figur było możliwe za pomocą lusterka? Koty biegnące do miski pełnej mleka Gra - opowiadanie opracowane przez sześciolatka przy niewielkiej pomocy ze strony dorosłego. Dziecko miało do dyspozycji: - papier do pakowania i grube kredki świecowe, - klocek do odmierzania płytek, - kostkę do gry, - figurki zwierzaków: koty, myszki, misie i psy ulepione wcześniej z modeliny. Przebieg zajęć: 1. Już w czasie lepienia figurek, dziecko podjęło decyzję. Ułożymy grę o kotkach, które będą się ścigać do miseczki pełnej mleka. Dorosły narysował chodniczek, a dziecko odmierzyło płytki. Jednocześnie rozmawiali o tym, jakie przygody przeżyje kotek nim dotrze do miseczki pełnej mleka. W trakcie tej rozmowy została opracowana plansza do gry. 2. Dorosły i dziecko losują, kto rozpocznie grę. Rzucają przemiennie kostką i przesuwają swoje koty po płytkach chodniczka: tyle płytek do przodu, ile było kropek na kostce. Wygra ten kotek, który pierwszy stanie koło miseczki pełnej mleka. Obok miseczki jest psia buda, a koło niej groźny pies. STOP! Kotek zatrzymuje się na jednej z zakreskowanych płytek(jest ich 6 i dlatego nie sposób ominąć tej przeszkody). Teraz wszystko zależy od tego, kiedy uda się wyrzucić sześć kropek. Kotek tak długo czeka, aż na kostce będzie sześć. Wówczas rusza do przodu! Wysoki płot! Kotek może go przeskoczyć, gdy na kostce będzie pięć kropek. Musi, więc poczekać na płytce koło płotu. Gdy kotek stanie na czarnej płytce, dostrzeże myszkę! Zapomni o miseczce mleczka i pobiegnie za myszką! Ona jednak schowa się do dziury. Kotek powróci na chodniczek i przypomni sobie o mleku. Obok chodniczka siedzi sobie miś. Jeżeli kotek zatrzyma się na płytce koło misia zapewne porozmawia z nim. Miś pokaże mu krótszą drogę. Uwaga na płytki z kropkami! Gdy kotek stanie na takiej płytce, przesunie się o tyle płytek do przodu, ile było na niej kropek. 3. Można zaprojektować inną planszę: o innym kształcie chodniczka i innych przygodach. Wszystko zależy od wyobraźni dziecka i tego, w jakim kierunku będzie przebiegać rozmowa o kocich przygodach.
11.03.2010 19:53	cytuj \| zgłoś

Autor

Wypowiedź

Kinga S. Niania Warszawa, Białołęka

Proste symetrie, czyli zabawy z lusterkiem są okazją do rozumowania kombinatorycznego.

Powiedz, lusterko, ile jest razem?

Zabawa, w której dzieci mogą poznać efekty symetrii. Lustrzane odbicie potrzebne będzie do uzyskania odpowiedniej liczby elementów. Dzieci zetkną się także z liczbami parzystymi i nieparzystymi. Zabawa polega na takim przykładaniu lusterka do narysowanych kółeczek, aby razem kółek narysowanych i tych odbitych w lusterku było odpowiednio dużo. W wersji łatwiejszej dziecko przyłoży lusterko w pewien sposób i policzy kółeczka. W trudniejszej wersji trzeba będzie narysować miejsca przykładania lusterka, a obok zapisywać - w formie działania - ile jest razem kółeczek.

Do przeprowadzania tej zabawy trzeba przygotować:

- małe prostokątne lub kwadratowe lusterko(lusterko powinno być jednostronne, aby dziecko koncentrowało się na tym, co w tej zabawie ważne),
-trzy kartoniki, na których narysowane są kółeczka.

Kartoniki można przygotować przed zabawą. Dwa kartoniki mają kształt wydłużonego prostokąta, trzeci jest formą pocztówki. Na kartonikach trzeba narysować kółeczka o średnicy około 1cm.

Przerwy między kółeczkami powinny być na tyle duże, aby można tam było swobodnie postawić lusterko. Kółeczka trzeba narysować grubszym flamastrem, aby dziecko widziało je wyraźnie, także kółeczka odbite w lusterku też powinny być widoczne.

Przebieg zabawy:

1. Dorosły kładzie przed dzieckiem kartonik z kółeczkami ułożonymi w pojedynczym rzędzie i mówi: Policz kółeczka… . Jest ich dziesięć. A ja pokażę ci, że jest ich dwadzieścia( wyjmuje lusterko i przykłada je do końca szeregu). Policz razem kółeczka narysowane i odbite w lusterku: Razem jest dwadzieścia, ale może być także mniej. Popatrz i policz: Teraz razem są cztery: dwa narysowane i dwa odbite w lusterku. Przyłóż lusterko tak, aby razem były dwa kółeczka: jedno narysowane i jedno odbite… A teraz niech razem będzie sześć kółeczek : trzy narysowane i trzy odbite.

2. Zwykle to wystarcza, aby dziecko potrafiło tak przyłożyć lusterko, aby kółek narysowanych i tych odbitych było razem 8,10,12,14,16,18,20. Zdarza się, że dzieci same wpadają na pomysł, jak uzyskać nieparzystą liczbę kółek. Na przykład: Jak przyłożyć lusterko, aby razem były trzy kółeczka? Jeśli nie potrafią, dorosły pokazuje, że lusterko można także przyłożyć w połowie kółeczka. Teraz już wiadomo, jak przykładać lusterko, aby uzyskać nieparzystą liczbę kółek: 1,3,5,7,9,11,13,15,17,19.

3. Dorosły kładzie przed dzieckiem karton z kółkami w dwóch rzędach. Zabawa polega na takim przykładaniu lusterka, aby kółek, tych narysowanych i tych odbitych razem, było: 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12,13,14,15,16,17,18,19 i 20.

4. Dorosły kładzie przed dzieckiem karton, na którym kółka tworzą piramidę. Zabawa przebiega podobnie. Trzeba tak przykładać lusterko, aby kółek - tych odbitych i tych narysowanych - było razem: 20,19,18... .

5. Jeżeli dziecko jest starsze, może spróbować zaznaczyć miejsce przyłożenia lusterka i napisać obok, ile kółeczek jest razem. Narysowanie wszystkich możliwych sposobów przyłożenia lusterka i zapisanie tworzonych sum kółeczek może być także interesującym zadaniem dla dorosłego.

Szukamy w lustrze figur geometrycznych

Seria zabaw, która stwarza okazję do badania efektu symetrii i konstruowania figur geometrycznych. Dzieci będą tworzyły geometryczne figury korzystając z lustrzanego odbicia. Są to zabawy dla dzieci od szóstego roku życia, ale mogą być równie interesujące dla dorosłych.

Do przeprowadzenia tej zabawy trzeba przygotować:

- kwadratowe lub prostokątne kieszonkowe lusterko,
- pięć kartoników wielkości pocztówki.
Do trudniejszej wersji tej zabawy potrzebny jest papier do rysowania i kredka lub mazak.

Na każdym kartoniku dorosły umieszcza jedną figurę: trójkąt, kwadrat, prostokąt, równoległobok i trapez. Figury można wyciąć z kolorowego papieru i naklejać na środku każdego kartonika. Można je także narysować i dokładnie pomalować flamastrem. Dobrze, jeśli w przygotowaniu kartoników bierze udział dziecko. Jest to okazja do rozróżniania i nazywania figur.

Przebieg zabawy:

1. Dorosły wycina z kolorowego papieru figury i razem z dzieckiem przykleja je do kartoników.
2. Dorosły pokazuje dziecku efekty, jakie można uzyskać przykładając lusterko do kwadratu umieszczonego na kartoniku. Zazwyczaj to wystarcza, aby dziecko dostrzegło, jakie możliwości stwarza przykładanie lusterka w najróżniejszy sposób do figur przedstawionych na kartonikach.
3. Kiedy dziecko zaspokoi już pierwszą ciekawość, można zorganizować trudniejszą wersję tej zabawy. Dorosły kładzie przed dzieckiem kartoniki z naklejonymi figurami i proponuje: Spróbuj za pomocą odbicia w lusterku utworzyć różne figury. Ja je narysuje, a potem przyjrzyjmy się tym figurom. Na początku można pomalować, np. czerwonym kolorem, wszystkie narysowane prostokąty, a potem innym kolorem pomalować wszystkie kwadraty. W podobny sposób warto eksperymentować z figurami przedstawionymi na pozostałych kartonikach.
4. Dorosły rysuje na kartce papieru kilka figur geometrycznych. Dziecko stara się przykładać lusterko do figur znajdujących się na kartonikach, aby uzyskać figury podobne. Niektórych “zadanych” figur nie da się uzyskać za pomocą lusterka. Jeżeli ma się do dyspozycji tylko te figury, które znajdują się na kartonikach. Jest to dobry początek do rozmowy: Dlaczego tak się dzieje i co należy zrobić, aby zbudowanie tych figur było możliwe za pomocą lusterka?

Koty biegnące do miski pełnej mleka

Gra - opowiadanie opracowane przez sześciolatka przy niewielkiej pomocy ze strony dorosłego.

Dziecko miało do dyspozycji:
- papier do pakowania i grube kredki świecowe,
- klocek do odmierzania płytek,
- kostkę do gry,
- figurki zwierzaków: koty, myszki, misie i psy ulepione wcześniej z modeliny.

Przebieg zajęć:

1. Już w czasie lepienia figurek, dziecko podjęło decyzję. Ułożymy grę o kotkach, które będą się ścigać do miseczki pełnej mleka. Dorosły narysował chodniczek, a dziecko odmierzyło płytki. Jednocześnie rozmawiali o tym, jakie przygody przeżyje kotek nim dotrze do miseczki pełnej mleka. W trakcie tej rozmowy została opracowana plansza do gry.
2. Dorosły i dziecko losują, kto rozpocznie grę. Rzucają przemiennie kostką i przesuwają swoje koty po płytkach chodniczka: tyle płytek do przodu, ile było kropek na kostce. Wygra ten kotek, który pierwszy stanie koło miseczki pełnej mleka.
Obok miseczki jest psia buda, a koło niej groźny pies. STOP!
Kotek zatrzymuje się na jednej z zakreskowanych płytek(jest ich 6 i dlatego nie sposób ominąć tej przeszkody). Teraz wszystko zależy od tego, kiedy uda się wyrzucić sześć kropek. Kotek tak długo czeka, aż na kostce będzie sześć. Wówczas rusza do przodu!
Wysoki płot! Kotek może go przeskoczyć, gdy na kostce będzie pięć kropek. Musi, więc poczekać na płytce koło płotu.
Gdy kotek stanie na czarnej płytce, dostrzeże myszkę! Zapomni o miseczce mleczka i pobiegnie za myszką! Ona jednak schowa się do dziury. Kotek powróci na chodniczek i przypomni sobie o mleku.
Obok chodniczka siedzi sobie miś. Jeżeli kotek zatrzyma się na płytce koło misia zapewne porozmawia z nim. Miś pokaże mu krótszą drogę.
Uwaga na płytki z kropkami! Gdy kotek stanie na takiej płytce, przesunie się o tyle płytek do przodu, ile było na niej kropek.
3. Można zaprojektować inną planszę: o innym kształcie chodniczka i innych przygodach. Wszystko zależy od wyobraźni dziecka i tego, w jakim kierunku będzie przebiegać rozmowa o kocich przygodach.

11.03.2010 19:53

cytuj |

Forum » Zabawy i gry dla dzieci »

nauka poprzez zabawę - gry matematyczne prof Gruszczyk-Kolczyńskiej

Zabawy i gry dla dzieci