Iza Waksmundzka
Witam .

Mój synek rok temu we wrześniu,tydzień po swoich drugich urodzinach,poszedł do przedszkola prywatnego.Szczerze mówiąc miałam większy stres niż on...:/ Ale to była decyzja podjęta pod wpływem chwili, kiedy Niania która zajmowała się Tomkiem od 10 miesiąca jego życia zostawiła Nas z dnia na dzień    Jak każdy rodzic zadawałam sobie wiele pytań: Czy nie jest za mały , Czy sobie poradzi , Czy się odnajdzie , A jak zachoruje...? Ale mimo wszystko postanowiłam spróbować , tym bardziej , że udało mi się znaleźć wolne miejsce w super przedszkolu i co najważniejsze nie żałuję tej decyzji. Tomek od momentu gdy poszedł do przedszkola poczynił postępy w rozwoju . Przede wszystkim ustabilizował się emocjonalnie. Płaczu i złości było co raz mniej,aż w końcu te nie pozytywne emocje uszły. Zaczął dzielić się zabawkami, zbliżać się do innych co zauważyłam na wspólnych wyjściach na plac zabaw , na spacer, czy do centrum handlowego. Zaczął ładnie jeść , być mniej agresywny , umiał zająć się sam - nie było już rozpaczliwego zwracania uwagi na siebie gdy chciałam pójść się umyć czy w spokoju coś zjeść. Największą radość sprawiało mu opanowanie robienia przewrotu w przód .   
Z wielką życzliwością i szacunkiem wypowiadał się o Paniach przedszkolankach i innych dzieciach. Chętnie rano wstawał i po 3 dniach bez zbędnych emocji pozostawał w przedszkolu. Co do chorób była mała grupa dzieci i rzadko kiedy jakieś infekcje miały miejsce, ale jak już coś złapał to 2 tygodnie z głowy.    Wysoka gorączka, kaszel, chrypa, ból gardła , dosłownie wszystko razem .   

Pomimo, że przedszkole wspaniałe , Tomek zaprzyjaźnił się z dziećmi i Paniami które pilnowały całej gromadki , synek zadecydował, że woli zostawać w domu. Był przy tym co prawda bardzo nie zdecydowany, ale to chyba jakieś deja vu okresu sprzed 2 lat "Wszędzie z Mamą" .    Ponieważ mam możliwość zabierania pracy do domu, zdecydowałam,że jeśli nie chce chodzić do przedszkola może zostawać . Wspólnie poszukamy Cioci która będzie Tomkowi dalej pokazywać świat , a ja będę gdzieś obok jeśli będzie mnie potrzebował .

Iza Waksmundzka
Nie jestem nadopiekuńczą Mamą i doskonale rozumiem, że mój synek rośnie , lecz wychodzę z założenia, że jeżeli tylko ma się możliwości powinno się jak najwięcej uwagi poświęcać dziecku.Tym bardziej jeśli ono tego potrzebuje,wręcz łaknie.Przedszkole nie jest sprawą obowiązkową ,dlatego pozwalam mojemu synowi do zadecydowania w tej sprawie. Oczywiście jeżeli chodzi o szkołe nie będzie miał wyboru. Ale jako pierwszoklasista będzie miał 6 lat . To jeszcze raz tyle ile ma aktualnie .   

Maryla F.
coś nie takt z moim tekstem,sorry.Ja nie myślał,ja po prostu myślę że dziecko trzeba,szanować,kochać,miłować.Jeśli młody się wścieka,krzyczy,wije się po podłodze,nie zwracam na niego uwagi,choć na ,,kawałku,,oka,oglądam co on robi.Nie pozwalam by zrobił sobie krzywdę,są dzieci które gotowe są do krzyków,wijów,ale są i takie które są te grzeczne,bez nałogów.Moje dziecko,nie wiem do której grupy należy.żłobek?Boże ,jestem wściekła,jest zdrowy,je dobrze,ma dopiero 16 miesięcy co będzie jak znajdzie się w grupie?,,Gadamy,,.,kłócimy się,co dalej?Co z młodym będzie?Znam przedszkola,a On idzie do żłobka.No cóż,Jego rodzie zdecydowali.